Çocuklar bağlandıkları kişilerden ayrıldıklarında bu kişilerin nerede olduklarını bilmeye ve onlarla ilişki içinde olmaya ( telefon ile görüşme yapmaya ) ihtiyaç duyarlar. Çocukların bağlandıkları bu kişiler anne - babaları, büyük anne - büyük babaları yada herhangi bir aile üyesi olabilir. Ayrılma kaygısı bozukluğu düşünüldüğünden daha yaygındır. Çocukların ve gençlerin ortalama %4`ünde bu bozukluğa rastlanmaktadır. 10-11 yaşlandan sonra ayrılma kaygısı bozukluğunun görülme sıklığı düşmektedir.

Ayrılma kaygısı sorununu yaşayan çocuklar;

 
Evden ya da bağlandığı kişilerden her ayrıldığında ya da her ayrılması gerektiğinde sıkıntı duyar.

 
Evden ayrı olduğu sürede bağlandığı kişileri yitireceğine ya da onların başına bir iş geleceğine dair ya da bu insanlardan ayrı kaldığı sürede onların ya da kendisinin başına kötü bir olay geleceğine dair sürekli ve aşırı kaygı duyar.

 
Bu korkularından dolayı sürekli olarak okul ya da başka bir yere gitmeyi reddeder. Evden ayrılıp başka bir yere gitmeyi istemez.

 
Evde ya da başka bir yerde aile bağlandığı kişiler yanında olmadan bulunmak istemez.   

 
Bağlandığı kişilerden ayrılacağı konusunda sürekli kabus görür.